پسته یکی از مهمترین محصولات باغی در ایران بوده که تولید آن همواره تحت تأثیر عوامل محدودکننده زنده و غیر زنده قرار می گیرد. پوسیدگی آرمیلاریایی طوقه و ریشه ناشی از Armillaria mellea، یک بیماری مهم در باغ های پسته بوده که باعث مرگ و میر درختان بارور می شود. کنترل این بیماری بسیار سخت و هزینه بَر می باشد. نشانه های بیماری در اندام هوایی درختان مبتلا شامل زردی، برگ ریزی زودهنگام، پژمردگی ناگهانی، سرخشکیدگی شاخه ها و کاهش رشد اندام هوایی می باشد. این نشانه ها همراه با پوسیدگی و قهوه ای شدن بافت های چوبی، تشکیل صفحات میسلیومی بادبزنی سفید تا کرمی رنگ در ریشه و طوقه و همچنین مشاهده نماریشه (رایزومورف) قارچ، شواهد کافی جهت تشخیص قطعی ابتلا به پوسیدگی آرمیلاریایی طوقه و ریشه در درختان پسته می باشند. فرآیند آلودگی با اتصال محکم ریسه و نماریشه ها روی سطح ریشه ها شروع شده و سپس بیمارگر با استفاده از روش هایی مانند فشار مکانیکی، تولید توکسین و آنزیم های تجزیه کننده دیواره سلولی به بافت های ریشه نفوذ می کند. تأخیر در تشخیص بیماری، وجود شبکه گسترده از نماریشه ها در فواصل دور از درخت و در اعماق خاک و مخفی ماندن میسلیوم ها زیر پوست و داخل چوب های مرده، باعث می شود که کنترل موفق بیماری تنها با تلفیق روش های کنترل شیمیایی، زراعی، بیولوژیکی و استفاده از پایه و ارقام مقاوم امکان پذیر باشد.

در این پژوهش از نهالستان های پسته مهم استان کرمان 99 جدایه Rhizoctonia solani از بافت گیاهی و خاک جداسازی شد. جدایه ها بر اساس خصوصیات ریسه ها، تعداد هسته ها و تعیین گروه آناستوموزی شناسایی شدند که در بین آنها، 96 جدایه چند هسته ای با گروه آناستوموزی چهار و سه جدایه دو هسته ای (BNR) با گروه آناستوموزی B-I بودند. همه جدایه های چند هسته ای قادر به ایجاد بیماری روی نهال پسته بوده و تنها در شدت بیماری ایجاد شده با یکدیگر تفاوت داشتند. هیچ یک از جدایه های دو هسته ای قادر به بیماری زایی روی پسته نبودند. از جدایه های دو هسته ای برای کنترل بیماری در شرایط آزمایشگاه و گلخانه استفاده شد. در کشت های دوگانه جدایه های چند هسته ای و دو هسته ای هیچ گونه لیزشدن، هیپرپارازیتیسم یا سایر اعمال آنتاگونیستی دیده نشد و تنها واکنش قابل توجه پیچش ریسه های دو هسته ای به دور ریسه های چند هسته ای بود. در گلخانه مایه زنی همزمان دو هسته ای و چند هسته ای موجب کنترل بیماری نشد و هنگامی که جدایه های دو هسته ای دو هفته قبل از چند هسته ای به گیاهچه ها مایه زنی شدند، بیماری به طرز قابل توجهی کاهش یافت.

طی سال های 1373 و 1374 و مطالعات تکمیلی در طول 1382-1383 از مزارع گندم مناطق مختلف استان لرستان در مجموع 109 جدایه قارچ از طوقه و ریشه پوسیده گندم جداسازی شدند که از میان آنها 45 جدایه متعلق به جنس Fusarium بودند. Fusarium verticillioides، F.equiseti و F.proliferatum به ترتیب با 62.2، 4.5 و 4.5 در صد جدایه بیشترین فراوانی و F.solani، F.chlamydosporum، F.avenaceum، F.semitectum، F.lateritium، F.sambucinum، F. subglutinans، F.acuminatum، F.reticulatum و Fusarium sp. به ترتیب کمترین فراوانی را داشتند. در میان دیگر قارچ ها Bipolaris hawaiiensis و B. sorokiniana به ترتیب با 18.4 و 13.8 درصد جدایه بیشترین فراوانی و Rhizoctonia solani با 1.8 درصد کمترین فراوانی را داشتند. به استناد بررسی های انجام شده گونه های F.reticulatum، Fusarium sp.، Bipolaris hawaiiensis، Alternaria triticina  و Curvularia senegalensis برای اولین بار در ایران از ریشه و طوقه گندم جداسازی و بیماری زایی آنها به اثبات رسید. بیماری زایی دو گونه F.lateritium و F.subglutinans نیز در گندم برای اولین بار گزارش می شود.